…Προσπαθούσε να κρύψει τα μύχια συναισθήματα του για κείνην. Δεν ήθελε να την πληγώσει, απλά ήθελε να χαράζει κανονικά πολύγωνα στην πλάτη της, και να υπολογίζει εμβαδά. Το λευκό της δέρμα ήταν σαν ένα βιβλίο, οι σελίδες του οποίου απηχούσαν νοήματα που σχετίζονταν με χυμούς και αναπόφευκτες δονήσεις. Δεν μπορούσε να βλέπει το σώμα διαιρεμένο στα δυο, σε δυο χέρια, δυο πόδια, δυο αυτιά και δυο μάτια. Διέκρινε στο γεγονός αυτό τον μεγαλύτερο ξεπεσμό, μια ντροπή που δεν μπορούσε να αμβλυνθεί παρά με αγρυπνίες οργίων και ειδικές δίαιτες σπερματικών και αιδοιακών υγρών. Κατέληξε. Απλά θα την ονόμαζε. Ήταν η Ερατώ. Και τα στήθη της, η Μελισσάνθη και η Ξανθίππη…
Από το «Ερατώ» του Ryan Nelson, Μτφρ. Δ. Δημητρακάκης, Εκδ. Αδιαπέραστο, Βόλος, 2008
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου